Robb Kops

Maatschappelijk medewerker St. Pelita




Gedicht van een onbekende “Mijn mama zwijgt”

 

Mijn mama zwijgt, maar dat geeft niet mam

Ik weet wie je bent. Van wat jij bent ben ik een deel

 

Mijn mama zwijgt, over de nare kanten van het leven

Over de nare kanten van het Indo zijn

Dat geeft niet mam want ik hou zo veel van jou

 

Mijn mama zwijgt, over haar verdriet

Over haar lidtekens en ik vraag haar niets en denk

mama, ik hoop dat ze er niet zijn als wij niet zoeken

 

Mijn mama zwijgt, niet over haar leuke herinneringen

Niet over verhalen tempo doeloe

Ik hang aan haar lippen

 

Mijn mama zwijgt, als sommige onderwerpen ter tafel komen

Haar ogen staren in de diepte van haar bestaan

Mam, voor jou, ik zwijg ook

 

Mijn mama zwijgt, in stilte, met niets, vertelt zij mij alles

Zij laat mij binnen in haar kamer van verdriet

Ik zwijg en voel haar verhaal

 

Ik zwijg, samen met mijn mama

en ik weet wat zij heeft meegemaakt

 

Samen zwijgen wij, er zijn voor mij geen woorden nodig

om te zien wat het heeft gedaan

Wie en wat haar pijn heeft gedaan zijn niet meer belangrijk

 

Ik zwijg, ik ken mijn roots

Het is de vrouw die ik met liefde in de ogen kijk

Mijn mama heeft mij mooi gemaakt

 

Mijn mama en ik zwijgen, we kennen de dingen van belang in dit leven

Onze roots zijn enkel liefde, het verdriet tellen we liever niet

 

Mijn mama zwijgt , zij heeft nu vrede met zichzelf

Mijn mama wil niet worstelen met verdriet

Mijn mama wil luidruchtig genieten van het leven

 

Ik zwijg, uit liefde en respect voor mijn papa en mama

Ik accepteer hun vrede en draag dit over aan de volgende generatie

© 2020 Stichting Regionale Herdenking Nederlands-Indië Gooi- & Vechtstreek

Noorderbegraafplaats Laan 1940–1945 nr. 2 te Hilversum

Deze website maakt gebruik van cookies. Door te klikken op "Accepteren" gaat u akkoord met ons gebruik van cookies.

Lees meer
Accepteren